Rasy (odmiany barwne, śpiewające, kształtne) kanarków
Kanarki kolorowe
Obecnie znamy ponad 300 odmian barwnych kanarków. Ptaki te, tak jak i kanarki
śpiewające, potrafią śpiewać, lecz śpiew ten jest głośniejszy aniżeli kanarków
śpiewających, gdyż większą wagę przywiązuje się w ich wypadku do koloru
upierzenia. Kanarki barwne mogą być białe, żółte, zielone, czerwone, brunatne,
mozaikowe oraz wiele innych. Bywają odmiany o barwach łagodnych - pastelowych
lub też bardzo intensywnych. Przodek wszystkich kanarków, czyli kanarek dziki,
ma barwę żółtozieloną z czarnymi kreskami i brązowo-czarnymi skrzydłami i jest
nieco mniejszy aniżeli większość dzisiejszych kanarków kolorowych.
Kanarki barwne dzielimy na 5 dużych grup:
1. Lipochromowe
2. Czarne
3. Agatowe
4. Brunatne
5. Izabelowate
Lipochromowe – Kanarki lipochromowe pobawione są tak zwanej melaniny
czyli czarnego barwnika. Pióra ogona oraz skrzydeł nie są ciemne, jak u dzikich
kanarków, lecz kremowe, a nawet białe. Kanaki – nie tylko lipochromowi –
dzielimy na dwie podgrupy: "A" - o bardzo intensywnych, lśniących barwach, oraz
"B" o mniej intensywnym ubarwieniu. Obecnie jest znanych około 15 odmian
kanarków lipochromowych.
Czarne - Nazywane są też kanarkami melaninowymi; dziedziczą one gen
warunkujący występowanie czarnego pigmentu. Ich skrzydła i ogon są
brązowo-czarne, podobnie jak nogi, stopy, pazury i dzioby. Do dzisiaj wyhodowano
21 różnych odmian kanarków czarnych - od zielonych poprzez czerwone do żółtych i
brązowych.
Agatowe - Nazwę swą zawdzięczają obrazkowi upierzenia grzbietu
przypominającemu kamień szlachetny - agat. Obrazek ten - z delikatnymi, szarymi
smugami - jest dobrze widoczny. Nogi, stopy, pazury a również koniec dzioba są
szare. Znanych jest 18 odmian barwnych o bardzo różnych kolorach podstawowych.
Brunatne - U tych kanarków czarny barwnik dzikich kanarków przekształcił
się w drodze mutacji w barwnik brązowy. Skrzydła i koniec ogona mają
ciemnobrązowe; nogi, palce, pazury i dziób – koloru przypominającego brąz.
Istnieje dziś 21 odmian tych kanarków, a ich podstawową barwą może być też
srebrna lub złota.
Izabelowate - Są podobne do kanarków brunatnych, jednak mają nieznacznie od nich
jaśniejszą barwę. Brąz ich upierzenia często przechodzi w odcień beżu. Nogi,
palce, pazury i dziób są ciemnoczerwone. Znanych jest 18 odmian.
Kanarki śpiewające
Odmiana kanarków śpiewających wywodzi się z linii kanarków harceńskich. Samce
tej rasy charakteryzują się melodyjnym i czystym śpiewem, który przechodzi z
jednej tonacji na następną. Śpiew składa się z 4 tonacji zwanych turami. Tury
mogą być ciągłe i wyróżniamy odmiany: turkoty dęte (dętka), basy, woda (trele
wodne), oraz tury cięte, do których należą: szokiel, tokowania, dzwonki dęte,
flety, dzwonki Kanarki śpiewające to rozkosz dla uszu. Istnieje bardzo wiele
wariantów śpiewu kanarków ograniczonych często tylko do miejsca występowania
danej rasy. Kanarki śpiewające odznaczają się dużą indywidualną zmiennością
głosu, zdolnością do naśladowania zasłyszanych dźwięków, a ich śpiew jest
delikatny i przyjemny dla ucha. Generalnie kanarki śpiewające dzielimy na:
- harceńskie
- wodnotokowe (malinois)
- hiszpańskie timbrados,
- śpiewak amerykański
- śpiewające rosyjskie
Harceński – bez wątpienia jest najbardziej znanym i lubianym
przedstawicielem kanarków śpiewających. Bywa też nazywany szlachetnym lub
diamentowym. W Tyrolu, skąd się wywodzi, pierwsi hodowcy tej odmiany, aby
nauczyć kanarki pięknego śpiewu, wykorzystali słowiki, zastępując samcem
prawdziwego rodzica, który odgrywał rolę nauczyciela śpiewu. Śpiew kanarka
harceńskiego składa się z czterech głównych tur /zwrotek/ śpiewanych w
odpowiedniej kolejności. Przez znawców tury te są określone jako: turkot wodny,
dzwonek dęty, basy, flety
Timbrador – pochodzi z Hiszpanii (patrz zdjęcie z lewej). Wyhodowany jako
krzyżówka kanarka harceńskiego z kanarkiem dzikim.
Belgijski – do złudzenia przypomina kanarka harceńskiego, jest tylko
nieznacznie od niego większy i nieco silniej zbudowany. Wyhodowano go we
Flandrii. Jego repertuar zawiera aż 17 tur.
Amerykański – ten kanarek pod każdym względem jest wspaniały, bo świetnie
śpiewa, jest pięknie ubarwiony i ma niezwykle kształtne ciało z miękkimi,
delikatnymi piórami. Niestety, poza swą ojczyzną nie jest rozpowszechniony.
Kanarki kształtne
Trzecią dużą grupą kanarków hodowlanych są kanarki kształtne, czyli posturalne.
W Polsce są one jeszcze rzadkością. W ich wypadku przywiązuje się wagę przede
wszystkim do wielkości, sylwetki i postawy. Barwa i śpiew mają mniejsze
znaczenie. Przodkiem wszystkich odmian ptaków tej grupy był wyhodowany w 1680 r.
duży kanarek z Gandawy długości ciała 19 cm, znacznie przewyższający rozmiarami
współcześnie żyjące kanarki. Miał on całkowicie gładkie upierzenie, choć już
wkrótce wyhodowano odmiany kędzierzawe. Cenione w hodowli są tzw. olbrzymy oraz
garbusy. Do grupy kanarków posturalnych zalicza się dziś 26 odmian.
Zainteresowani posiadaniem którejś z nich muszą kontaktować się z hodowcami
specjalizującymi się w konkretnej odmianie. W sklepach zoologicznych, nawet za
granicą, kanarki te pojawiają się bardzo rzadko i są prawdziwym unikatem.
Wyhodowanie ptaka którejś z tych odmian jest trudną sztuką i wymaga dużej wiedzy
fachowej. W Polsce są one jeszcze niestety rzadkością. Są to ptaki, które mało
przypominają swojego przodka, dzikiego kanarka lub nawet kanarki kolorowe. W ich
wypadku przywiązuje się wagę przede wszystkim do wielkości, sylwetki i postawy.
Śpiew w ich przypadku ma mniejsze znaczenie. Mają one znacznie zmienioną
sylwetkę lub strukturę piór, a czasem nawet obie te cechy równocześnie. Obecnie
do tej rasy zalicza się około trzydziestu odmian. Generalnie kanarki tej rasy
można podzielić na pięć zasadniczych grup oczywiście podział taki jest umowny,
ponieważ niektóre kanarki kształtne posiadają cechy chociażby dwóch grup, np.
kanarek floreński może dziedziczyć cechy grupy kędzierzawych i koroniastych.
Trębacz paryski – jest uważany za króla wśród kanarków kształtnych. Ten
najstarszy kędzierzawy kanarek ma minimum 19 cm długości. Jego pióra na głowie,
plecach, piersi i bokach są ufryzowane. Występuje we wszystkich barwach. Jego
dodatkową cechą charakterystyczną są skręcone pazury przypominające korkociągi.
|